De vlieg die sprak

Was de vlieg die gisteravond steeds weer op mijn beeldscherm zat in mijn rugzak gekropen ’s nachts, in slaap gevallen aldaar, en werd pas weer wakker toen ik m’n tas opende in de trein. Daar bleef het diertje een hele tijd naast me op het raamkozijn zitten. Ik sprak het toe, vertelde het dat het beter de wijde wereld in kon trekken. Dat was wel eng, ik ben de eerste die dat toegeeft, maar je kunt toch niet maar altijd om mij heen blijven hangen?

Toen ik uren later in de stationshal van District-DHC zat te snacken, kwam het weer bij me zitten.
“Ik dacht dat je weg was?” fluisterde ik achter mijn chocoladebroodje.
Het zoemde wat, en vloog op, richting een vrouw met een bos blonde krullen van hier tot Tokyo. Het wilde me blijkbaar jaloers maken, en dat lukte, maar ik bleef onverbiddelijk. Het ging in haar haar, ik zag het blauwzwart glanzende lijfje zich voorzichtig een weg naar binnen banen. Ik vroeg me af of haar haar naar haar rook, je weet wel, zo’n viezig mensenluchtje. Een paar maanden geleden stond ik bij een concert van DOOL, een paar meiden stonden om mij heen te headbangen, en bij iedere hoofdbeweging van een zelfde blonde krullenbol als deze dame, rook ik dat viezige haarodeurtje gatverdamme dank u wel maar niet heus.

Inmiddels heeft de vlieg mij verlaten. Ik ben van god los.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *