Geen garantie

De humeurgarantie is verstreken.
Witte waterdruppels glijden langs een vergeten kalkbus, een witkwast inderhaast achtergelaten rechtop in het gebarsten midden. Wat er tikt is de tijdbom van mijn geheugen. Er ligt het één en ander op de loer. Deze prooi zal snel gevangen zijn. Ook daar waar het zonneke níet schijnt, wordt geweend mevrouw. Uw steunkousen zijn namelijk niet iederéén tot plezier.
Want u weet, waar gehakt wordt vallen dienders en dooien.

Verder verglijdt de tijd. Die ik verbijt. Immer nog dezelfde gebleven! Je kunt ook niks aan mij overlaten.
Daarentegen dwarrelt alles fijn langs mij heen. Garantiebewijzen, kassabonnen, lege dozen, zakdoeken, waterlanders, snotneuzen, jeukende runderlappen in het schap.
Zet je schrap. Vreemde geluiden. Eenden. Drama kings en queens. Wilhelmus van Nassauwe ben ik van Duitschen bloed. Zijn knecht staat te lachen en roept ons reeds toe: de koning van Hispanje heb ik altijd geëerd! Dus wie zoet is krijgt lekkers en wie stout is een lila koe.